Μάριος Πλωρίτης: της Γραφής και της Τέχνης

Ο σύλλογος θεατρολόγων (για την ακρίβεια, ο Πανελλήνιος Επιστημονικός Σύλλογος Θεατρολόγων - ΠΕΣΥΘ) διοργανώνει αύριο ημερίδα στη μνήμη του αγαπημένου μας δασκάλου Μάριου Πλωρίτη. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί, λοιπόν, στις 19 Ιανουαρίου 2009 με ωράριο εργασιών 10.00 – 14:30 και 16:00-19:00 και απευθύνεται σε όσους αγαπούν και όχι μόνο σε όσους ασχολούνται με το θέατρο. Άλλωστε, την πάντα εύστοχη και επίκαιρη στήλη του στο κυριακάτικο Βήμα την παρακολουθούσαν πολλοί εκεί έξω, ανεξαρτήτως επαγγέλματος και ενδιαφερόντων μέχρι και το 2006 που μας άφησε πλήρης ημερών ο δάσκαλος.

Για τη ζωή και το έργο του ως μεταφραστή, μελετητή του θεάτρου, κριτικό και πολιτικό σχολιαστή θα μιλήσουν εκτός των άλλων η Κάτια Δανδουλάκη, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο Σπύρος Α. Ευαγγελάτος, ο Βάλτερ Πούχνερ και η Εύα Κοταμανίδου. Δείτε αναλυτικά (χωρίς τις ενδεχόμενες αλλαγές της τελευταίας στιγμής) το πρόγραμμα εδώ.

Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη
Αγίου Μελετιού 61Α & Πατησίων

Εκτός Ελέγχου...Όλα

του Ray Cooney

Κάτι κουρασμένα παληκάρια συνεχίζουν να κάνουν θέατρο και δη κωμωδία, το δυσκολότερο ίσως είδος, κάνοντάς μας να διερωτώμαστε πως να αντιμετωπίσουμε αυτή την εμφανή κούραση (με εκνευρισμό ή συγκατάβαση;). Μιλάω για το όχι ακριβώς δυναμικό comeback του Γιώργου Κωνσταντίνου (που τον θυμάμαι, όμως, ευχάριστα στο Τρεις κι ο Κούκος στα παιδικά μου χρόνια) και τη δημιουργία αχτύπητου (sic) διδύμου του ιδίου με το Βασίλη Τσιβιλίκα. Η κούραση του πρώτου έκανε αχτύπητο team με την επανάληψη του δεύτερου και άφησαν το βάρος της ανανέωσης στις ευχάριστες γυναικείες παρουσίες για να τη βγάλουν καθαρή.

Το αγγλικό κείμενο του Cooney (την "british sex farce" Out of Order) που υποτίθεται ότι έκανε πάταγο μερικές δεκαετίες πίσω στο Λονδίνο και τιμήθηκε και με βραβείο Olivier δεν το έχω διαβάσει για να σιγουρευτώ κατά πόσο προκαλεί το γέλωτα, αλλά η μεταφορά του από τον αγαπημένο κατά τ' άλλα Τσιβιλίκα (που έχει μάλιστα εντρυφήσει στις κωμωδίες του βραβευμένου με OBE συγγραφέα) από τη θατσερική Αγγλία στη σημερινή βαριόμοιρη ελληνική πραγματικότητα είναι κομματάκι κρύα. Κι όσο αν προσωπικά ενθουσιάζομαι με τη σωματικότητα που βάζει στην απόδοση των ρόλων του ο πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης, άλλους ενδεχομένως τους αφήνει εντελώς αδιάφορους, άρα δεν έχουν από τι να πιαστούν για να ενθουσιαστούν.

Αυτό κυρίως γιατί η παράσταση κάνει κοιλιές, τα λογοπαίγνια και η ευρηματικότητα στο λεκτικό τομέα ως τρόπο πρόκλησης γέλιου είναι μικρή και η σκηνοθετική ευρηματικότητα ακόμη μικρότερη. Αν δεν υπήρχαν και οι προαναφερθείσες ευχάριστες παρουσίες, εκτός από τη φωνακλού Μαυρομάτη, άντε και ο ενίοτε αστείος Βισκαδουράκης, δεν ξέρω τι θα μπορούσε να σώσει το σύνολο από την ανεξέλεγκτη ανία. Να συμπληρώσω, mind me, ότι δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που γελούν με αστεία που βασίζονται σε κοινωνικο-πολιτικές καταστάσεις και δεν βλέπω Αλ Τσαντίρι Νιουζ. Ίσως, ποιος ξέρει, το θεατρικό αυτό να είναι για όλους τους υπόλοιπους.

---

Μετάφραση - σκηνοθεσία: Βασίλης Τσιβιλίκας
Διασκευή: Β. Τσιβιλίκας, Γ. Κωνσταντίνου
Σκηνικά - κοστούμια: Μιχάλης Σδούγκος
Παίζουν: Βασίλης Τσιβιλίκας, Γιώργος Κωνσταντίνου, Ίρις Πανταζάρα, Αθηνά Μαυρομάτη, Θανάσης Βισκαδουράκης, Γιώργος Ματαράγκας, Δημήτρης Γεροδήμος, Φαίη Γεωργακοπούλου, Μάκης Ρευματάς

Περοκέ
Οδυσσέως 2, Πλατεία Καραϊσκάκη, 2105240040

Το ημέρωμα της στρίγγλας

του Ουίλιαμ Σαίξπηρ

Έχετε υποπέσει ποτέ στο λάθος να φερθείτε σα στρίγγλα; Μάλλον ουκ ολίγες φορές. Έχετε κατηγορηθεί ποτέ ότι έχετε τον αντροδιώχτη, όντας ξινή και σκύλα μαζί; Απίθανο το βρίσκω. Κι αυτό γιατί πλέον οι άντρες πεθαίνουν για bitches, όπως έχουν επανελημένως παρατηρήσει και πολύ εύγλωττα, μάλιστα. Δεν ίσχυε το ίδιο, φαίνεται, την εποχή του μεγάλου βάρδου, εξ 'ου και η ύπαρξη του συγκεκριμένου --τόσο εκτός εποχής-- θεατρικού.

Η τωρινή προσπάθεια για εκσυγχρονισμό δε θεωρώ ότι δουλεύει στο ελάχιστο. Η μετάφραση είναι αστεία και ταιριαστή ώρες-ώρες, αλλά δεν έχει σπινθήρα, ούτε συνέχεια. Η επιλογή των ηθοποιών είναι ίσως το καλύτερο στοιχείο της παράστασης, χωρίς να επιμένω τόσο σ' αυτό και για την μεγάλη μας πρωταγωνίστρια (καθαρά επειδή δεν της ταιριάζει το είδος: η κωμωδία θυμάμαι να ήταν ποτέ το φόρτε της). Το αφαιρετικό σκηνικό και τα προχώ κοστούμια δεν έφτασαν για να σηκώσουν σκόνη ενθουσιασμού που θα συμπαρασύρει το κοινό σχετικά με το όλον. Οι ίδιοι οι θεατές ακούστηκαν να σχολιάζουν παραδίπλα ως εξής: "ωραία σκηνικά", από τη μία, " τότε που γράφονταν αυτά, το έκαναν αλλιώς το θεατρικό: έπινες, έτρωγες (μπαινόβγαινες, θα προσθέσω εγώ), πολλές φορές συμμετείχες κι όλας, ήταν σα γλέντι..." Πράγμα που σημαίνει ότι σήμερα δίχως χλαπάκιασμα και νταβαντούρι βαριόμαστε οικτρά. Και είναι έτσι ακριβώς, γιατί δεν υπάρχει πια καμιά αλήθεια σ' αυτό το θέαμα. Ούτε ίχνος. Δε ξέρω τι χρειάζεται το εργάκι για να μας αφορά πάλι, αλλά, αν κληθώ να το βρω εγώ, θα προσπαθήσω περισσότερο από τους τωρινούς συντελεστές, I guess.

Ειδικότερα, είδα πολύ σκηνοθετικό ξεπατίκωμα από ενσταντανέ πληθώρας ταινιών (μέχρι The Guru και Moulin Rouge), παρότι οι ηθοποιοί πάσχιζαν να δώσουν ό,τι πιο φρέσκο είχαν εύκαιρο. Το χειρότερο, η παράσταση πραγματικά ήταν πολύ Έμπορος του Λας Βέγκας, πολύ Volksbühne (ίδιο concept φεστιβαλικού Άμλετ αχταρμά), πολύ καρικατούρα και εύκολη (NO, ON, OFF κτλ) πολύ εξωστρεφής και φωνακλάδικη. Κάπως έτσι πρέπει να μοιάζει το νεκρό ή στείρο θέατρο, δίχως άλλο.

Πάντως, πρωταγωνιστής της παράστασης αναδείχτηκε σαφώς ο Άκης Σακελλαρίου που με σωματική εγρήγορση έδωσε τη δική του εκδοχή του αρσενικού στρίγγλου που έκανε την στρίγγλα...αρνάκι. Ήταν τόσο πειστικά ενοχλητικός σύζυγος, που το κοινό μάλλον αγάπησε τα μάλα την Κάτια-αγριόγατα. Ο Ιερώνυμος Καλετσάνος ήταν επίσης (όπως πάντα, σχεδόν) άψογος, ενώ ο Αλέξανδρος Μυλωνάς λιγουλάκι κουρασμένος. Όπως και να 'χει, είναι μια παράσταση που τελειώνει όπου να 'ναι και μπορείτε να τη χάσετε χωρίς τύψεις. Διαβάστε καλύτερα το θεατρικό, κατά προτίμηση στο πρωτότυπο, για να το εκτιμήσετε περισσότερο.

---

Απόδοση - Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης

Δραματουργική συνεργασία: Έλενα Καρακούλη
Σκηνικά – κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Μουσική επιμέλεια: Κώστας Σουρβάνος
Κίνηση: Κατερίνα Παπαγεωργίου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Παίζουν: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Άκης Σακελλαρίου, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Γιάννης Νταλιάνης, Σωκράτης Πατσίκας, Έμιλυ Κολιανδρή, Δημήτρης Μοθωναίος, Βαγγέλης Χατζηνικολάου, Ηλίας Ασπρούδης, Γεννάδιος Πάτσης, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Γιώργος Οικονόμου, Δημήτρης Μακαλιάς, Κωνσταντίνος Μυλώνης, Διαμαντής Φαλέγκος, Ευγενία Ζέκερη

Εθνικό Θέατρο, Σκηνή Κοτοπούλη - Ρεξ
Πανεπιστημίου 48, 210 3305074