Rejected

της ομάδας degreezero

Δε ξέρω τι γνώμη έχετε για το devised theatre -- ελπίζω να έχετε την καλύτερη-- ούτε πάλι ξέρω τι σχέση έχετε με τα μιούζικαλ ή τις θεατρικές παραστάσεις με μουσικά ιντερμέδια. Αν δεν έχετε γνώμη, δε νομίζετε ότι ήρθε καιρός να σχηματίσετε;

Ετούτη εδώ η παράσταση είναι ένα ευχάριστο και επιπλέον εύπεπτο μείγμα των παραπάνω και μερικών ακόμη μυστικών συστατικών όπως του μουσικού flair του Tareq που διασκευάζει το "Δεν είναι έτσι η αγάπη" μεταξύ άλλων, της βραχνής φωνής της Τίας Μενούτη και της hot τρέλας της υπόλοιπης παρέας.

Οθέλλος

του William Shakespeare

Μια Λυσσασμένη Γάτα με απειλητικό κλουβί και τουρτοπόλεμους και μερικά ακόμη προκλητικά σκηνοθετικά ευρήματα, ένας Άμλετ με γκροτέσκες φιγούρες και αναφορές από παντού και πολλή λάσπη, είναι εγγύηση για μια φρέσκια οπτική ματιά στο εκάστοτε υλικό με το οποίο θα καταπιαστεί ο Ostermeier. Είδαμε λοιπόν και χτες βράδυ την περιβόητη " πισίνα με πετρέλαιο" που τελικά είχε ενδιαφέρουσα σημειολογία, και ουδεμία σχέση με πετρέλαιο, αλλά ας τα πάρουμε καλύτερα από την αρχή.

Ακροπολις Reconstruction

βασισμένo στο έργο του Στανίσλαβ Βισπιάνσκι και την παράσταση του Γιέρζι Γκροτόφσκι

Περιμένοντας στο πεζοδρόμιο μέχρι να μας φωνάξουν μέσα, οι φίλοι μου με ενημέρωναν ότι ουσιαστικά θα δούμε ένα έργο και από πίσω του κολλημένα άλλα δύο μικρότερα. Σύνολο 3 ώρες. Θυμήθηκα άθελά μου ότι τα κινηματογραφικά στούντιο του Bollywood δεν διανοούνται να φτιάξουν ένα έργο κάτω των 3 ωρών

«για να αισθάνεται ο θεατής ότι κάνει καλή απόσβεση των χρημάτων του». Χμ. Μιλήσαμε επίσης για το πώς οι προσδοκίες με τις οποίες πας να δεις ένα έργο επηρεάζουν την εικόνα που θα σχηματίσεις. Εκείνοι μπαίναν με ντεμί. Εγώ απλώς μπήκα.

Ελληνικό Φεστιβάλ 2010

Η φετινή βερσιόν της ιστοσελίδας του Φεστιβάλ δεν είναι ακόμη online, η συνέντευξη τύπου όμως δόθηκε εδώ και μερικές βδομάδες κι εγώ μόλις συνειδητοποίησα ότι παρότι το είχα βαρεθεί, φέτος που δε θα το έχω, σαφώς θα μου λείψει.

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2010

Ακόμη μια παγκόσμια ημέρα θεάτρου πέρασε με κοσμοσυρροή στα θέατρα της Αθήνας, που η συγκεκριμένη ημέρα τα τελευταία χρόνια συνοδεύεται από την ευγενική κίνηση αρκετών, αν όχι των περισσότερων θεάτρων, να προσφέρουν δωρεάν ορισμένο αριθμό θέσεων στο κοινό, πάντα σε συνεργασία με το Ε.Κ.Δ.Ι.Θ. το οποίο, άλλωστε, είχε την πρωτοβουλία της οργάνωσης αυτού του "θεατρικού πανυγυριού" πριν από μερικά χρόνια (και όταν ακόμη μας ενδιέφερε πολύ περισσότερο). Ακόμη μια μέρα το Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου διαβάστηκε ενώπιον του κοινού κάθε παράστασης, πριν την έναρξή της.

PR

του Γρηγόρη Χατζάκη

"Μία ψυχαναλυτική προσέγγιση πάνω στην εικόνα και την προσωπικότητα, το είναι και το φαίνεσθαι" μας τάζει το PR, ένα concept πολύ πρωτότυπο, πολύ προχώ και πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο να ανταποκριθεί στις παραφουσκωμένες προσδοκίες μου. Οι οποίες ξεφουσκώνουν με θλίψη κατά τη θέαση, για να κάνουν την παράσταση να φανεί στην καλύτερη περίπτωση ελλιπής, κατά τι μονομερής ή απλώς όχι αρκετά δουλεμένη. Μάλιστα, έχω τις ενστάσεις μου για καθέναν από τους χαρακτήρες ξεχωριστά.

Όντας φαν των κόμιξ, με θητεία στην ανάγνωση ακόμη και αμετάφραστων των περιπετειών του TinTin όταν ακόμη δεν ήξερα γαλλικά (oui, ça arrive:P) θα ομολογήσω ότι βρήκα κάπως περίεργη την χαρακτηροποίηση του Τεντέν. Ο ξανθός νεαρός ρεπόρτερ δε μου είχε φανεί ποτέ αυτιστικός, μέχρι που είδα την παράσταση. Ούτε φασαριόζικος, ούτε χαμένος σε έναν ακατάληπτο κυκεώνα σχηματικών πράξεων και φράσεων, ούτε με εμφανείς εμμονές ούτως ειπείν σοβαρή ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Γραμμή για ψυχολόγο, είναι ο θεατρικός Τεντέν, μεταξύ μας. Καμιά αναφορά δεν έγινε, εκτός των άλλων, στη για πολλούς αξεδιάλυτη σεξουαλικότητα του νεαρού, αλλά αυτό, I guess, υπόκειται στην πρόσληψη του συγγραφέα. Ο Μιλού ήταν ορθά nowhere to be found, οι βαλίτσες και τα μπαούλα πηγαινοέρχονταν και γενικά η σκηνογραφία ήταν ευχάριστα ικανοποιητική και πλήρης.

Χάνσελ και Γκρέτελ - Η εποχή των γουρουνιών

του Διαμαντή Γκιζιώτη

Επειδή αυτά τα δύο posts ανήκουν δικαιωματικά στο 2009, θα κάνω την υπέρτατη προσπάθεια να ακολουθήσω κατά πόδας το νήμα της σκέψης μου εδώ και τώρα, αυτό το λίγο που απομένει πριν το έτος εκπνεύσει. Θα το κάνω, για χάρη του Χάρη και της Φανής που έπαιξαν χθες μόνο για μένα. Εεε, και για μερικούς ακόμη.

Βασικά, χρονιάρες μέρες ο κόσμος δεν έχει το νου του στο θέατρο. Ίσως όχι στο εναλλακτικό θέατρο, τουλάχιστον, το κοινό αυτού του τύπου θεάτρου αγοράζει ρούχα και αρώματα για να φορέσει στο πρωτοχρονιάτικο ξεφάντωμα. Το γερασμένο ή αειθαλές οικογενειακό κοινό παραστάσεων τύπου Ξενόπουλου, φαντάζομαι ότι είναι ακμαιότερο αυτές τις μέρες, φοράει μάλιστα και τα καλά του, που μεταφράζονται σε ακριβά γουναρικά και κώμη με όγκο μέχρι το ταβάνι και γιορτινή μες.

Baby Jane

της Αναστασίας Παπαστάθη, βασισμένο στη νουβέλα του Henry Farrell What ever happened to Baby Jane?


Με το γνωστό ψυχολογικό θρίλερ, που σκηνοθέτησε ο Robert Aldrich με μοναδική μαεστρία το 1962, με τις αξεπέραστες Bette Davis και Joan Crawford να τρώνε η μία τις σάρκες της άλλης (sic), αλλά και ο David Greene με τις αδερφές Lyn και Vanessa Redgrave (για την αγγλική TV) , καταπιάνεται φέτος η Αναστασία Παπαστάθη που μας σύστησε τον Caveman --που συνεχίζει να κυκλοφορεί ανάμεσά μας-- πριν από 3 χρόνια. Τώρα βρίσκει την ωριμότητα να αναλάβει διπλό ρόλο: όχι μόνο αυτόν της σκηνοθέτριας, αλλά και της μίας εκ των πρωταγωνιστριών.

Λειτουργία '09, μέρος 2ο

της ομάδας epta

Παράξενο να παρακολουθείς το τελευταίο ανέβασμα μιας παράστασης, είναι το ίδιο συναίσθημα του να προσπαθείς να εμποδίσεις τους τελευταίους κόκκους άμμου να περάσουν από το στενό μέρος της κλεψύδρας στη μάχη τους με το νόμο της βαρύτητας. Πόσο κρίμα η θεατρική πράξη να είναι το ίδιο άπιαστη με τους κόκκους άμμου, παράλληλα, τι μεγάλο προνόμιο να μένει με θολά ή ζωηρά χρώματα μονάχα στις αναμνήσεις μας.

Γαρδένιες. Το Μονόγραμμα του Ελύτη. Το Wrong των Depeche Mode. Φορέματα, πολλά φορέματα που αλλάζουν στιγμιαία, όπως οι διάθεση, εναλλάσονται όπως οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Τύψεις, πολλές τύψεις. Να σε καταδιώκουν Ερινύες φοβιστικές και κακομούτσουνες, να σε στήνουν στον τοίχο και να σου ζητούν το λόγο για το καθετί.

Ένα άδειο πιάτο στο Μπιστρό το Μεγάλο Βόδι

του Michael Hollinger

An Empty Plate in the Cafe du Grand Boeuf είναι ο πρωτότυπος --και ευτυχώς κατά γράμμα μεταφρασμένος-- τίτλος του θεατρικού που επέλεξε φέτος να σκηνοθετήσει ο Δημήτρης Φραγκιόγλου με τη θεατρική ομάδα Χρυσοθήρες. Και δε θα μπορούσε να κάνει καλύτερη επιλογή. Επιτέλους, μια νέα ομάδα τολμάει να αναμετρηθεί με ένα θεατρικό κείμενο απαιτήσεων και αφήνει την εναλλακτική (αλλά, πλέον, συγχωρέστε με, όχι πάντα σίγουρη συνταγή επιτυχίας) επιλογή του devised theatre.

Οι εντυπώσεις είναι οι καλύτερες, νωπές ακόμη, και θα τις μοιραστώ μαζί σας το συντομότερο αμέσως τώρα.

Ο Ευτυχισμένος Prince

των Χρήστου Κανελλόπουλου - Χρίστου Θεοδώρου

Άλλα περίμενα, άλλα βρήκα στο επιβλητικό αίθριο του Μπενάκη, που σε κάνει να βλέπεις τον ουρανό ψηλά σαν πισίνα από σύννεφα.

Προτού αρχίσω να λέω τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, πάρτε μια ιδέα από Ταγκούλη, που είναι βεβαίως-βεβαίως φωνάρα, εδώ.

Θα πω τη γνώμη μου μετά φόβου θεού, πίστεως και αγάπης, και με την επιβεβαιωμένη σιγουριά ότι υπάρχουν ήδη πλείστοι φαν του Prince εκεί έξω, όχι του κανονικού, αλλά αυτού εδώ του παράδοξου κατασκευάσματος, αρκετοί από τους οποίους είναι κυρίως φαν της ομολογουμένως εξαιρετικής Βικτωρίας Ταγκούλη (αλλά αυτό θα 'ταν καλύτερα να το αποσιωπήσουμε).

38ο Φεστιβάλ Ολύμπου

Έχουμε καιρό να τα πούμε, χωρίς να έχουμε, απαραιτήτως, πολλά να πούμε. Όχι, τουλάχιστον, επί της ουσίας, σίγουρα όμως περί περιτυλίγματος.

Ταξιδεύοντας κανείς ανά την Ελλάδα ανακαλύπτει συνεχώς μέρη που φιλοξενούν καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, και δη θεάματα που εντάσσονται στις παραστατικές τέχνες. Τα αρχαία, ελληνιστικά, ρωμαϊκά, βενετσιάνικα ή οτιδήποτε άλλο κάστρα, θέατρα ή απλώς venues που παραμένουν στέρεα είναι πιο πολλά απ' ότι μπορεί κανείς να φανταστεί. Και όμορφα, συχνά, πιότερο από τα θεάματα που φιλοξενούν.