14/1/08

Εγκλήματα και Εγκλήματα

του Αουγκούστ Στρίντμπεργκ

«Οι χαρακτήρες μου είναι μίγμα περασμένων και παρόντων πολιτισμικών επιπέδων, αποσπάσματα από βιβλία και εφημερίδες, κομμάτια ανθρώπινα, κουρέλια από πολυφορεμένα γιορτινά ρούχα –όπως ακριβώς είναι μανταρισμένη κι η ανθρώπινη ψυχή.» Έτσι μιλάει ο μέγας ανατόμος των ψυχών --κυρίως των γυναικείων-- για τους χαρακτήρες των έργων του και η περιγραφή ταιριάζει και στα Εγκλήματα, το όχι ιδιαίτερα γνωστό ούτε πολύ όμοιο με τα υπόλοιπα έργα του.

Αυτό το κείμενο που ισορροπεί ανάμεσα στο ρεαλισμό, το ψυχολογικό θέατρο, το ονειρόδραμα (και το διδαχτήκαμε ώρες πολλές από τον πρώτο που το ανέβασε πριν πολλά χρόνια στο Αμφι-Θέατρο, το Σπύρο Α. Ευαγγελάτο) δε ζητάει απαραίτητα καινοτόμες λύσεις, γιατί είναι από μόνο το παραφορτωμένο από νοήματα, συμβολισμούς και μπαρόκ αισθητική.

Ο σκηνοθέτης της ομάδας Όχι Παίζουμε, όμως, Γιώργος Σαχίνης είχε άλλη άποψη και αποφάσισε να εμπλουτίσει το κείμενο με τη βοήθεια του σωματικού θεάτρου. Έτσι, η πρωταγωνίστριά του Καρυοφυλλιά Καραμπέτη βρίσκεται πάμπολλες φορές στο στόμα...του λύκου, εχμ, της φάλαινας, στην οποία επίσης σκαρφαλώνει με ευλυγισία παρά τα δωδεκάποντα τακούνια της, φορώντας πανέμορφα πάλλευκα φορέματα. Εδώ μιλάμε για κόντρα ανάγνωση, εντωμεταξύ, γιατί η Ενριέτ που ενσαρκώνει είναι υποτίθεται η σκοτεινή γυναικεία φιγούρα του αφανισμού, που παρομοιάζεται και με την Αστάρτη, αλλά κυκλοφορεί επίμονα ντυμένη στα λευκά. Χρώμα που άλλωστε αγαπάει ο Σαχίνης (τις ίδιες λευκές κουρτίνες είχε κρεμάσει και στο Αίμα που Μαράθηκε). Ο Χατζησάββας μετά βίας βγαίνει αλώβητος (αν βγαίνει) από τη δίνη του πειραματισμού που τον αναγκάζει να παίζει κάπως ανάμεσα σε πνιγμένο στόμφο και απελπισμένο ζαμανφουτισμό και οι υπόλοιποι ντύνονται τα κοστούμια τους ωσάν στολές από τσίρκο χωρίς να ξέρουν γιατί.

Αναφορές στην καταπιεστική θρησκεία, τους όλο φρου-φρου και αρώματα ιερωμένους --ο ιερωμένος εδώ μεταμορφώνεται σε παχουλό αγγελάκι-υψίφωνο-- στη Ζαν ντ' Αρκ, στην αγνότητα και σε άλλα νεκρά σχήματα προσπαθούν να γεμίσουν με ουσία το απογυμνωμένο από το νόημά του θεατρικό.

Μάταιη προσπάθεια καταλήγει η νοηματοδότηση, αλλά στοιχεία όπως το οπτικό πανδαιμόνιο που προσφέρουν τα άψογα (almost) εκτελεσμένα ακροβατικά, η περιστρεφόμενη αρχετυπική φάλαινα, τα μοντέρνα κοστούμια και το spooky μακιγιάζ δίνουν μια κάποια ξεθυμασμένη ευχαρίστηση, τουλάχιστον για λίγο. Ύστερα, προσπαθούμε να ξεδιαλύνουμε, αφήνοντας το φαίνεσθαι κατά μέρος, τι σχέση έχουν τα διανοητικά με τα πραγματικά εγκλήματα, αν ο Μωρίς και το νέο του πάθος, πρώην ερωμένη του κολλητού του Ενριέτ φταίνε έστω και λίγο για το θάνατο του εξώγαμου του Μωρίς ανήμερα της πρεμιέρας του ως θεατρικός συγγραφέας και αν η παλιά φτωχο-γκόμενα Ζαν χρήζει λίγης από τη συμπάθειά μας. Επίσης, εστιάζουμε στο γυμνασμένο Χάμιλτον Μοντέιρο για να περάσει ευχάριστα η ώρα.

Μετάφραση
: Μαργαρίτα Μέλμπεργκ
Σκηνοθεσία: Γιώργος Σαχίνης
Χορογραφία - Συνσκηνοθεσία: Ειρήνη Αλεξίου
Σκηνικά -Κοστούμια: Γιάννης Σκουρλέτης
Μουσική: Κώστας Δαλακούρας
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανασούλα
Δραματουργική Έρευνα: Άρης Ασπρούλης
Παίζουν: Καριοφυλλιά Καραμπέτη, Μηνάς Χατζησάββας, Κώστας Φαλελάκης, Βέρα Λάρδη, Χάμιλτον Μοντέιρο, Βικτώρια Ταγκούλη

Θέατρο Προσκήνιο
Στουρνάρη & Καπνοκοπτηρίου 8, 210 8252242-3

11 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

psilodiafwnw mazi sou. to ergo exrize metanewterikis anagnwsis kai soyrealistis ais8itikis apodweis, ka8oti den antapokrinontai oute oi xaraktires, oyte ta symvanta, oute oi katastaseis, stin pragmatikotita, oyte kan se psixologika ipo-epipeda. ws ek toutou, nomizw pws anevike or8otata ws 8esi. twra an to apotelesma einai ikanopoihtiko twn pro8esewn einai allo zitima kai alli sizitisi i analisi xreiazetai.

roadartist είπε...

Απ'ότι κατάλαβα..δεν είναι πολύ πετυχημένη η συγκεκριμένη παράσταση.. Εκτιμώ πολύ τη Καριοφυλλιά, όμως έχω ακούσει οτι σε αυτή τη παράσταση είναι κάπως απογοητευτική.. Τη καλημέρα μου.

antigonos είπε...

Μετανεωτερική ανάγνωση και σουρεαλιστική αισθητική είχε ανάγκη η κουλή, μυστικιστική ονειροφαντασία του Strindberg; Και αυτή επιτυγχάνεται με την Καριοφυλλιά να παίζει σαν επιληπτική και το Χατζησάββα σα σκιαγμένο; Oh, well...

antigonos είπε...

Καλημέρα και σε σένα roadartist. Μα, η Καρυοφυλλιά και κάθε Καρυοφυλλιά λογικό είναι να αποζητά την πρόκληση στις πρόβες, γιατί έχει βαρεθεί τα
ίδια και τα ίδια. Εγώ με τη σειρά μου όμως να κλείσω τα μάτια στο ολίγον "γελοίο" του πράγματος;

..Ενριέτ.. είπε...

Θεωρω τη παρασταση πολυ πρωτοτυπη, γεματη απο ζωντανια ενταση αλλα και σταθερα πατηματα στο εργο!Χαιρομαι να βλεπω διαφορετικα πραγματα,να ξεκολλαμε λοιπον σιγα σιγα απο τα παλια και σκουριασμενα πλεον θεατρικα προτυπα.
Αυτη η νεα ματια που εχει η παρασταση,υπαρχει στο θεατρο εκτος Ελλαδας και με αργους ρυθμους φτανει και σε εμας!Μην ξεχναμε οτι η τεχνη ειναι ενας ζωντανος οργανισμος που καθημερινα μεγαλωνει, εξελισσετε και προσαρμοζεται στην εποχη της.
..Τωρα απο αποψη ηθοποιων,η Καραμπετη, συναρπαστικα καλη,δεν πιστευεις στη σκεψη οτι μπορει να υπαρχει ενα τοσο χαρισματικο ατομο!
Ο Χατζησαββας, αναλαμβανει και εκτελει υπεροχα το τοσο δυσκολο ρολο του.Τελος,ολοι οι υπολοιποι αρκετα εναρμονισμενοι, δινοντας μια αναλαφρη και ονειρικη ατμοσφαιρα,που διατηρει ο θεατης,για μερες μετα τη παρασταση!

antigonos είπε...

Όπως έχω κουραστεί να επαναλαμβάνω, κάποιος που βλέπει θέατρο μόνο περιστασιακά, ίσως και να δει ευχάριστα πειραματισμούς τέτοιου είδους. Όποιος βλέπει θέατρο τόσο συχνά όσο τρώει, καταλαβαίνετε ότι έχει απαιτήσεις μια παράσταση να είναι άρτια και ολοκληρωμένη, πράγμα που σημαίνει ΚΑΙ να μην είναι κουραστική, βαρετή, άσκοπη, γελοία και άλλα πολλά. Αλήθεια δεν υπάρχει, βέβαια, οπότε θα σταματήσω να σας αναλύω τη σκοπιά μου σ' αυτό το post.

Roadartist είπε...

Εμένα μου αρέσει που τα αναλύεις και νομίζω οτι είναι πολύ καλό να γίνονται τέτοιες συζητήσεις. Προσωπικά πάντως χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί σε αυτό το blog βλέπω να γράφονται απόψεις 'αληθινές'. Δηλαδή δίχως καμία διάθεση προώθησης ή προβολής. Όταν κάτι πιστεύετε οτι δεν αξίζει, ή όταν σας κουράζει θα το γράψετε. Αυτό ειναι προς τιμή σας.
Συνεχίστε έτσι.
Όσον αφορά τη συγκεκριμένη παράσταση, εγώ εξακολουθώ να είμαι διχασμένη..και μπορεί να τη δω. Δεν ξερω.. :)

..Ενριέτ.. είπε...

Σωστη η αποψη που εκφραζεις στο παραπανω μηνυμα σου,και μαλιστα πετυχες και τη δικη μου περιπτωση.
Γι΄αυτο λοιπον μπορω να κρινω και να υποστηριξω με σιγουρια πως σε αυτη τη περιπτωση ,η συγκεκριμενη παρασταση δηλαδη, ειναι μια αρτια ολοκληρωμενη, ενδιαφερουσα παρασταση!
Υ.Γ..Όταν ακους αντιθετες αποψεις από τη δικη σου, δεν είναι αναγκη να απειλεις ότι δεν θα συνεχισεις.. συζητηση κανουμε, φιλικα και ειρηνικα..

Roadartist είπε...

Γιατί δεν σε άκουσα???? Πήγα εχτές στο θέατρο .. η παράσταση ήταν απαίσια! Η πλήρης εκθρόνιση της Καρυοφυλλιά.. εφιαλτική παράσταση μονο αυτο..Σε κάποια σημεία ήταν για να γελάς.. Πολύ χάλι!

antigonos είπε...

Κρίμα που επέμεινες και πήγες, πάλι καλά όμως που τελικά μου δίνεις δίκιο και δε με βρίσκεις περίεργο, βλοσυρό άτομο που αψηφά καλλιτέχνες και αριστουργήματα για πλάκα:P

annie-noback είπε...

Εχει διχαστει πολυ το κοινο με αυτη τη παρασταση..Το 50 τοις εκατο του κοινου της τη λατρεψε και το αλλο 50 την ειδε ως απαισια..!!Απιστευτο!!!