Σύστημα Αθήνα 2007

Οι αντιπροσωπευτικότερες ελληνικές παραστάσεις όσον αφορά τα σύγχρονα trends και την αρτιότητα της παραγωγής, από πλευράς σκηνοθετικής ανάγνωσης και πρωτοτυπίας σκηνικής εκτέλεσης επελέγησαν προς θέασιν από ειδική κριτική επιτροπή τις τελευταίες 4 ημέρες, δράση που σκοπεύει σε διεθνείς συνεργασίες και μετακλήσεις. Το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου που οργανώνει τη δράση, είχε, σαφώς, ορισμένους περιορισμούς: έλαβε υπόψιν μόνο παραστάσεις που παρουσιάστηκαν στον ελληνικό(αθηναϊκό, καλύτερα) χώρο μεταξύ 27/3 και 20/4/2007 και εφόσον έγινε εμπρόθεσμη αίτηση συμμετοχής στο Σύστημα Αθήνα / Athens System από τους ενδιαφερόμενους θιάσους ή ομάδες (κάτι σαν φέξε μου και γλίστρησα, δηλαδή).

Κατά παράδοξο, όμως, τρόπο, το Θέατρο για Όλους φαίνεται ότι συμφωνεί αρκετά με τις επιλογές του ΔΙΘ. Τις παρακάτω παραστάσεις τις στηρίξαμε κι από δω παρουσιάζοντάς τες:

Βρεταννικός, Εταιρεία Θεάτρου ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ

Δάφνης και Χλόη: Ταξίδι αναψυχής, Εταιρεία Θεάτρου ΔΟΛΙΧΟΣ

Η Τέχνη του κυρίου Χάαρμαν, Θεατρική Αστική Εταιρεία ΠΡΑΞΗ

Καλιγούλας, Εθνικό Θέατρο

Μ’ ένα καράβι φορτηγό, Εταιρεία Θεάτρου ΠΑΣΠΑΡΤΟΥ

Νοσφεράτου Διδόντικους, Εταιρεία Θεάτρου EX ANIMO

Golfo 2.3 beta, Εταιρεία Θεάτρου ΧΩΡΟΣ

Other Side, Εταιρεία Θεάτρου 9 ΚΑΙ ΚΑΤΙ

Και για να κάνουμε όλοι μια σούμα επί του πολύπαθου θέματος του ελληνικού θεάτρου, αύριο στις 11.30 στο Αμφιθέατρο του Υπουργείου Πολιτισμού (Μπουμπουλίνας 20-22) μας/σας περιμένουν εκλεκτοί Έλληνες και ξένοι προσκεκλημένοι σε ένα Συμπόσιο/Στρογγυλή Τράπεζα με το βαρύγδουπο θέμα «Το σύγχρονο Ελληνικό θέατρο και η διεθνής σκηνή» . Για να μάθουμε που ακριβώς στεκόμαστε.

Δέκα Εντολές-περίοδος Ε'

Ου μοιχεύσεις

Οι δυο τελευταίες εντολές του Δεκαλόγου παρουσιάζονται αυτές τις μέρες στο πειραματικό καταφύγιο του Εθνικού. Το γόνιμο πείραμα τελείωσε και ευχάριστη ήταν η τροπή που πήρε κυρίως προς το τέλος, με παντελή σχεδόν απουσία θρησκευτικών αναφορών και δημιουργική πρωτοβουλία μέσω συνειρμικών διαδικασιών και αόριστων συνδέσεων. Τα τεχνικά τροπον τινά δεδομένα του project δε θα τα επαναλάβω, βρίσκονται σε προηγούμενη αναφορά μου.

Η Μάνια Παπαδημητρίου κλήθηκε να δημιουργήσει υπό το φως της εντολής Ου Μοιχεύσεις, μια εντολή ιδιαίτερα παρωχημένη χρόνια πια μετά την αποποινικοποίηση της μοιχείας. Γι' αυτό ίσως το λόγο, επέλεξε μια παιχνιδιάρικη προσέγγιση και με απόλυτα γυναικεία ματιά --που ευνοεί το λευκό της αγνότητας ακόμη και σκηνογραφικά-- έδωσε ένα χαλαρό αφηγηματικά και έντονο μουσικά ταξίδι στις σχέσεις του αρσενικού και του θηλυκού. Πότε και γιατί εισβάλλει το τρίτο πρόσωπο στη σχέση, και πως εκλαμβάνουν αυτή την εισβολή και οι δυο πλευρές.

Μαγικά τρισδιάστατη όψη στη σκηνή έδωσε το λευκό μεταξωτό κουκούλι που ακολουθούσε αέρινα τις κινήσεις των υποκριτών--πιθανότατα αποτελούνταν όντως από το μπαλόνι ενός αλεξίπτωτου ή έτσι έμοιαζε. Επαρκές χιούμορ, δροσερές παρουσίες, αλλά μεγαλύτερη από τη δέουσα διάρκεια ( το ίδιο ισχύει και για την επόμενη εντολή) .

---

Δραματουργική επεξεργασία: Μάνια Παπαδημητρίου, Νάνσυ Τρικαλίτη
Σκηνικά/ κοστούμια: Ολυμπία Σιδερίδου
Μουσική επιμέλεια: Τάσος Αντωνίου
Επιμέλεια κίνησης/ χορογραφίες: Γιάννης Γιαπλές
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Παίζουν: Ηλίας Κουνέλας, Πάρις Λύκος, Λαμπρινή Αγγελίδου, Λένα Παπαληγούρα, Λευτέρης Ζαμπετάκης, Παναγιώτης Λάρκου

---

Ου κλέψεις

Ο Θοδωρής Αμπαζής είναι μακράν αγαπημένος σκηνοθέτης και δε μας απογοήτευσε ούτε στο δύσκολο έργο των Εντολών. Η δική του, είναι η μόνη εντολή που δεν αναφέρεται ούτε αναμασά στο ελάχιστο τον πυρήνα γύρω από τον οποίο περιστρέφεται: την κλεψιά σε μια συγκεκριμένη μορφή της: τη ληστεία. Ποιο είναι το πρώτα πράγμα που έρχεται στο νου μας όταν ακούμε για ληστείες, μοιάζει να σκέφτηκε ο Αμπαζής. Μα, φυσικά η Άγρια Δύση και τα western, o Λούκυ Λουκ και οι μονίμως επικυρηγμένοι αδελφοί Ντάλτον. Έχτισε λοιπόν μια far west πραγματικότητα μέσα στους τέσσερις τοίχους της σκηνής, με μεγάλη μάλιστα επιτυχία.

Ένα δέρμα ζώου, μια κουνιστή καρέκλα, η πρόσοψη ταμείου τράπεζας (και μια όμορφη ταμίας), πουγκιά με χρυσό, γυναικεία κοστούμια που φορούσαν όσες σύχναζαν στα σαλούν, χρηματοκιβώτια και όπλα: απλά και διόλου δυσεύρετα σκηνικά μέσα μεταμόρφωσαν το χώρο προς τέρψιν και με μια υποψία ηθικού διλήμματος. Στην καθαρή έννοια της ληστείας αντιπαραβάλλονται μορφές ληστών που έκλεβαν από τους πλούσιους για να δίνουν στους φτωχούς. Είναι ο Ρομπέν των Δασών καλός ή κακός, τελικά;

Το τελευταίο σκετσάκι μας έσωσε πάντως από αναπαραστάσεις παπάδων και ευθείες αναφορές στις βιβλικές του ρίζες, κάτι ιδιαίτερα δροσιστικό. Όμως η αποπνικιτική αίθουσα, γιατί το παλιού τύπου air condition ήταν θορυβώδες για να του επιτραπεί η λειτουργία, και η χαρά των ηθοποιών που δεν έλεγε να τελειώσει, έφερε τελικά μια δυσφορία, που ελπίζω ότι δε θα συνοδεύει την ανάμνηση όλου του project των Εντολών.

Και του χρόνου.

---

Σκηνοθεσία/ Μουσική Επιμέλεια: Θοδωρής Αμπαζής
Δραματουργική επεξεργασία: Θοδωρής Αμπαζής, Έλσα Ανδριανού
Σκηνικά/ κοστούμια: Ολυμπία Σιδερίδου
Επιμέλεια κίνησης: Σεσίλ Μικρούτσικου
Σύνθεση ήχων: Σταύρος Γασπαράτος
Video: Στάθης Αθανασίου
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης.
Παίζουν: Λευτέρης Ζαμπετάκης, Σοφιάννα Θεοφάνους, Παναγιώτης Λάρκου, Μαρία Παρασύρη, Ναταλία Στυλιανού, Σωτήρης Τσακομίδης

Εθνικό Θέατρο- Πειραματική Σκηνή- Από Μηχανής Θέατρο
Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, 210-5231131

Joy Division

της ομάδας blitz

Το Motherland που παίχτηκε την προηγούμενη σαιζόν στο Bios σήμανε την έναρξη της συνεργασίας ομάδας και χώρου. Η ομάδα blitz βολεύτηκε στον εναλλακτικό χώρο του Bios με το ανυπόμονο κοινό και ανεβάζει τη δεύτερη δουλειά της μέσα σε ένα χρόνο (!) το Joy Division ξανά εκεί.

Ενώ το πρώτο αφορούσε αναμνήσεις, αναζητήσεις και τη γεωγραφία της πόλης, το δεύτερο αφορά τα αισθήματα έχθρας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα δυο που ήταν κάποτε ένα, όπως και την περίεργη σχέση θύματος-θύτη η οποία συχνά εμβολίζει τις σχέσεις με τη βιαιότητα, την ευρηματικότητα και την ποικιλία της.

Η ομάδα blitz (που ουσιαστικά αποτελείται από παλιούς μαθητές του Μιχαήλ Μαρμαρινού) επαναλαμβάνει το τολμηρό πείραμά της με τη νέα αυτή performance, ένα θεατρικό πείραμα οι όροι του οποίου έχουν αντιστραφεί. Οι blitz είναι κατά της σκηνοθετικής τυραννίας (sic) και επιθυμούν να έχουν αυτοί τα ηνία και τη διαχείριση των σωματικών τους μέσων. Με τη βοήθεια δύο δραματολόγων πασχίζουν συνήθως να συγκροτήσουν τα θεάματά τους, που στηρίζονται σε έξυπνες και εκμεταλλεύσιμες ιδέες μεν, δεν χαίρουν σωστής ανάδειξής δε —στην περίπτωση πάντα της διάσπασης της χαράς. Και αναμφισβήτητα δεν είναι διόλου κακός ο απογαλακτισμός από το δάσκαλο, και η πρωτοβουλία και ο αυτοσχεδιασμός μόνο επαινετέος μπορεί να θεωρηθεί, η παρουσία όμως του σκηνοθέτη χρόνια τώρα κρίνεται αναγκαία ώστε να λειτουργεί ως αντίβαρο στις προσωπικές τάσεις των υπόλοιπων συντελεστών και να τις εξισορροπεί.

Το setting της performance σαν μια ψυχοβγαλτική ψυχοθεραπεία ή ένα ακραίο και άκαρδο reality είναι πολλά υποσχόμενο. Φυσιογνωμικά οι ηθοποιοί έχουν κάτι το ιδιαίτερο και φυσική κατάσταση την οποία ζηλεύεις ασκαρδαμυκτί. Ενώπιον κοινού και αμείλικτης κριτικής επιτροπής (ένα από τα δυο ζευγάρια εναλλάξ) κάθε είδους επιστολές και σημειώματα διαβάζονται φωναχτά, για να ξεδιπλώσουν πτυχές της πεθαμένης πια σχέσης των δυο ζευγαριών, για να βρεθεί —τι κλασικό και αληθινό—ποιος φταίει. Ή ποιος φταίει πιο πολύ.

Τα μουσικά μέρη, βαρύ πυροβολικό οι γλυκερές μπαλάντες των 80s τύπου Every breath you take σε μορφή καραόκε, μας διασκεδάζουν με τις χορογραφίες και το μαύρο χιούμορ τους, το παραλληλόγραμμο της σκηνής και οι παλιοί τοίχοι/ πάτωμα ταιριάζουν με το μοτίβο της παρακμής των σχέσεων, και θα μπορούσα να συνεχίσω με άπειρα κολακευτικά σχόλια για το concept, που μάλιστα είναι όλα πέρα για πέρα αληθινά.

Όμως, από τη μια το συμπαγές του θεάματος που εξωτερικό μάτι δεν υπήρξε για να ορίσει, από την άλλη μια διάθεση για φλυαρία—σύνηθες λάθος σε καλοπροαίρετες και όλο ζέση νέες ομάδες το χάσιμο του μέτρου— κάνουν την παράσταση τελικά να ανακυκλώνεται και να επαναλαμβάνεται στο διηνεκές. Πόσο πιο συναρπαστική θα ήταν αν διαρκούσε λίγο λιγότερο...

---

Σκηνοθεσία : ομάδα blitz
Δραματουργική επεξεργασία: blitz, Νίκος Φλέσσας και Μαριαλένα Μαμαρέλη
Σκηνικά – Κοστούμια: Εύα Μανιδάκη
Φωτισμοί:Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθός σκηνοθεσίας/media assistant:Μιχάλης Μαθουδιάκης
Παίζουν: Γιώργος Βαλαής, Κλαυδία Ζαραφωνίτου, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής

Bios
Πειραιώς 84 , 210-3425335

Είμαι άσχημη

Των Σέρχι Μπελμπέλ και Ζόρντι Σάντσες

Μια κακάσχημη νεαρή που επιπλέον μυρίζει η ανάσα της δυσκολεύεται να ενταχθεί ομαλά στον αγγελικά πλασμένο κόσμο μας. Ένας πανέμορφος σταρ που χρωστάει την επιτυχία του στην εξωτερική του εμφάνιση κάνει πλαστική για να αποκτήσει την τέλεια μύτη. Μια σεξομανής bimbo και ένας δημοσιογράφος συμπληρώνουν το καρέ των βασικών ρόλων σε αυτή τη μουσική κωμωδία.

Δε ξέρω τι είχε στο νου του ο καταλανός Sergi Belbel όταν έγραφε το Soy fea, ούτε αν το πέτυχε στη δεδομένη στιγμή της συγγραφής και αναπαράστασης(εν έτει 1997 στην Ισπανία). Το πόνημά του είχε τότε μεγάλο σουξέ, γιατί οι Ισπανοί είναι λάτρεις του ανάλαφρου και του τηλεοπτικού (τα βραζιλιάνικα σήριαλ έχουν εκεί ακόμη μεγαλύτερη πέραση). Οι προθέσεις του συγγραφέα, βέβαια, είναι γνωστές και σεβαστές: εμπνεύστηκε από το μύθο της Ωραίας και του Τέρατος, όμως σε δική του ευφάνταστη αντιστροφή ρόλων. Θέλησε να χτυπήσει την τυραννία της αισθητικής, να σατιρίσει τα σύγχρονα πρότυπα μόδας, τον τρόμο των σωματικών ελαττωμάτων και την αγάπη για τις πλαστικές. Στην Ισπανία έχουν χαρακτηρίσει το θεατρικό του από ‘tragicomedia’ μέχρι αντιμιούζικαλ, αλλά εμείς εδώ δεν έχουμε την τύχη να παρακολουθήσουμε το κείμενο στο πρωτότυπο, άρα δεν μπορούμε να βγάλουμε τελειωτικά συμπεράσματα.

Η δική μας παράσταση του Soy Fea γέρνει περισσότερο προς το μείον. Το μαύρο χιούμορ δεν είναι τόσο μαύρο, απλώς κρύο, η ειρωνεία εμφανής μεν, αλλά όχι αρκετά τονισμένη και οι στίχοι των τραγουδιών βαρετοί. Αυτό το μεγαλειώδες, απελευθερωτικό και ανυψωτικό, αυτή ακόμη η ηδονή από τη διανοητική ενεργητικότητα που υποτίθεται ότι φέρνει στον άνθρωπο του χιούμορ σύμφωνα με το Freud, δε μας αγγίζει ούτε στιγμή. Το τηλεοπτικό παίξιμο βρίσκεται σε μια μεσοβέζικη ζώνη αστείου-σοβαρού, χωρίς όμως να πλευρίζει την παρωδία. (Η Μαριάννα Λουκάκη στο ρόλο της χαζής ξανθιάς τα καταφέρνει πάντως μια χαρά). Η σκηνοθεσία είναι σχεδόν αφανής, πάλι καλά που οι παραφουσκωμένες μαύρες σακκούλες σκουπιδιών και το όλο glitter σκηνικό δίνουν μια οπτική ευφορία. Υπάρχει ούτως η άλλως εγγενώς στο κείμενο μια τάση προς κιτς υπερβολή και εκλεκτική συγγένεια με το έργο του Almodovar, ήδη από την εποχή της Πέπης, της Λούσυς και της Μπωμ, αλλά χωρίς τη δική του σπιρτάδα και ποιότητα.

Το θεατρικό παρουσιάζεται σε πανελλήνια πρώτη από το θεατρικό οργανισμό Στιγμή, που έχει και άλλα παρόμοια credits προς τιμήν του —ανέβασε μέχρι και το πρωτόλειο θεατρικό του Fassbinder (στο οποίο βασίστηκε και η ταινία του Francois Ozon Gouttes d’eau sur pierres bouillantes). Και είναι θεμιτό και ευκταίο να παρουσιάζεις νέα και απρόβλητα κείμενα στο διψασμένο θεατρόφιλο κοινό, καλύτερο όμως ακόμη να τα υποστηρίζεις κατά τρόπο ώστε να μην αφήνουν αυτό το κοινό εντέλει απογοητευμένο από την ανεπαρκή παρουσίασή τους.

Κάτι τελευταίο: με mood ανατροπής ο Belbel προσθέτει μια σαρωτική λεπτομέρεια που μας φέρνει πίσω εκεί που ξεκινήσαμε και ακυρώνει την προσπάθεια του να διασκεδάσει τη σύγχρονη εμμονή με την καλαισθησία: στο τέλος, η άσχημη γεννάει το πιο όμορφο μωρό του κόσμου. Είτε το θεατρικό αφορά εν γένει τη διαφορετικότητα, είτε ειδικά τη λατρεία της γυαλιστερής επιφάνειας η λύση που δίνει είναι μία: η τάξη των πραγμάτων αποκαθίσταται μόνο όταν το other γίνει/γεννήσει το same. Τι κάναμε λοιπόν; Μια τρύπα στο νερό.

---

Μετάφραση : Κατερίνα Χριστοδούλου
Σκηνοθεσία : Γιάννης Αναστασάκης
Σκηνικά – Κοστούμια : Κέλλυ Βρεττού
Μουσική : Σταύρος Παπασταύρου
Χορογραφίες : Αγγελική Στελλάτου
Φωτισμοί : Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Παίζουν: Μαρία Τσιμά, Μάξιμος Μουμούρης, Χριστόδουλος Στυλιανού, Ζαχαρούλα Οικονόμου, Μαριάννα Λουκάκη, Ανατολή Αθανασιάδου, Νίκος Πυροκάκος

Θεατρικός Οργανισμός Στιγμή

Θέατρο Άλμα,
Αγ. Κωνσταντίνου και Ακομινάτου 15-17, 210 5220100

The Black Eyed

της Betty Shamieh

Η Betty Shamieh, αμερικανίδα παλαιστινιακής καταγωγής, έχει στα 32 της μεγάλη ευχέρεια με τη δραματουργία. Η αποφοίτησή της από το Yale την προσανατόλισε εκτός από τη συγγραφή και στη διδασκαλία (κατά ευτυχή σύμπτωση το τωρινό θεατρικό της το σκηνοθετεί άλλος ένας δάσκαλος, ο Τάκης Τζαμαργιάς). Την κατατάσσουν σε μια νέα ομάδα δραματουργών, τους New Arab Playwrights που αρέσκονται σε εξερεύνηση σύγχρονων θεμάτων όπως η δύναμη και η διαφορετικότητα, κυρίως όταν αυτή απορρέει από το γένος ή τη φυλή.

Το νέο θεατρικό της Black Eyed—ο τίτλος αναφέρεται ουσιαστικά στα ουρί του παραδείσου, με την ελπίδα των οποίων πεθαίνουν οι μάρτυρες που προτάσσουν τα στήθη τους υπέρ του Ιερού Πολέμου—ασχολείται όχι μόνο με τη διαφορετικότητα εθνικότητας και τη δυσκολία του να έχεις αραβική καταγωγή στην άρρωστη από ρατσισμό ύστερα από την 11η Σεπτεμβρίου Αμερική, αλλά συγκεκριμένα με τη δυσκολία του να είσαι γυναίκα και να πρέπει να υποτιμάς τη γυναικεία φύση σου έναντι της εθνικότητάς σου.

Τέσσερις γυναίκες κάνουν παιχνίδι: η βιβλική Δαλιδά που θυσίασε την κώμη του Σαμψών στο βωμό της σωτηρίας του λαού των Φιλισταίων, η Ταμάμ που υπέμεινε βιασμό από τον εχθρό αγόγγυστα μπροστά στα μάτια του αδερφού της, η Αίσα, γυναίκα βομβίστρια που έγινε μάρτυρας επειδή εποφθαλμιούσε τα αρσενικά ουρί του παραδείσου των μουσουλμάνων και, τέλος, η Αρχιτεκτόνισσα που ήταν μέσα σε ένα από τα αεροπλάνα που έπεσαν πάνω στους Δίδυμους Πύργους με κατεύθυνση τον άντρα που θα της έπαιρνε την παρθενιά, μετά από 35 χρόνια αναμονής.

Σκληρά προφίλ τεσσάρων γυναικών σε διαφορετικές εποχές που συναντιούνται στον προθάλαμο του Παραδείσου όπου χρόνια περιπλανιούνται με έναν σκοπό: να βρουν τον άντρα που καθόρισε τη ζωή τους, εραστή, αδερφό, δολοφόνο...Μιλάνε με πάθος, με μίσος, με πόνο για τη ζωή που δεν τους έφτασε, για όσα στερήθηκαν, για όσα υπέμειναν. Δυνατοί μονόλογοι με έντονα φεμινιστική διάθεση, ειδικά στην περίπτωση της Αρχιτεκτόνισσας που μπορεί να εκληφθεί και ως alter ego της Shamieh. Ενίοτε ο λόγος χαλαρώνει —δύσκολο να κρατήσει κανείς την ίδια ένταση σε τόσο εκτεταμένους μονόλογους— σίγουρα πάντως είναι ποτισμένος με την πικρία όλων των υποταγμένων (sic) γυναικών ανά τους αιώνες.

Η ευαίσθητη σκηνοθετική ματιά του Τζαμαργιά, που επέλεξε να κρατήσει μια απόσταση και μια ουδετερότητα από αυτό το ανεκπλήρωτο των τεσσάρων πρωταγωνιστριών του, αφαίρεσε την πνιγηρή συναισθηματική φόρτιση, και απόδωσε πιο σχηματικά τους ρόλους τους. Συγκρατημένη κίνηση και ένταση φωνής, συχνές χορογραφημένες σιωπές, εναλλαγή δύναμης και αδυναμίας, σιγουριάς και αβεβαιότητας και η έμμετρη κατά σημεία μετάφραση του κειμένου δίνουν στην παράσταση βαριά ατμόσφαιρα και συχνά ακυρώνουν το χιούμορ του πρωτότυπου κειμένου. Οι σκηνικές επιλογές, ειδικά η σιδερένια κατασκευή που εικονοποιεί εύγλωττα την καταπίεση, είναι εξαιρετικές και η παράσταση στο σύνολό της πυροδοτεί προβληματισμούς, αν επεξεργαστείς λίγο παραπάνω τα δεδομένα που προσφέρει.

---

Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς
Μετάφραση: Αθηνά Παραπονιάρη
Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου
Σκηνικά-κοστούμια: Κωστής Δάβαρης
Μουσική: Πλάτων Ανδριτσάκης
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Παίζουν: Άννα Κουτσαφτίκη, Καλλιρόη Μυριαγκού, Ευδοκία Στατήρη, Στέβη Φόρτωμα

Ομάδα Δυτικά της Πόλης

Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168, 210-6460748

H Ερωτευμένη Νεκρή

του Théofile Gautier

Η σκηνική παρουσίαση μη θεατρικών κειμένων είναι της μόδας. Δεν εξηγείται πλέον τέτοια εμμονή παλιών και νέων σκηνοθετών να μεταφέρουν στη σκηνή κάθε είδους λογοτεχνικά έργα, γνωστά και άγνωστα. Κι αν στην περίπτωση των παλιών, ο λόγος που καταφεύγουν σε κάτι τέτοιο είναι επειδή βαρέθηκαν τα υπάρχοντα θεατρικά κείμενα, οι νεότεροι μάλλον εκεί βρίσκουν ασφάλεια, καθώς δεν υπάρχουν σημεία αναφοράς του παρελθόντος για να αναμετρηθούν.

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου (κόρη του Σπύρου και της Λήδας Τασοπούλου), στη δεύτερη σκηνοθετική της απόπειρα (προηγήθηκε μια από τις Δέκα Εντολές της Πειραματικής), μεταφέρει στη σκηνή τη ρομαντική νουβέλα του Θεόφιλου Γκωτιέ, η Ερωτευμένη Νεκρή, ένα σκοτεινό έργο, gothic αισθητικής και βαμπιρικών αναφορών. Στην ουσία έχουμε την ιστορία μιας εταίρας βαμπίρ που γνωρίζει τον αγνό έρωτα λίγο πριν πεθάνει από εξάντληση σε ένα 8ήμερο όργιο (sic), οπότε επιστρέφει για να τον διεκδικήσει. Αντί όμως να την αλλάξει ο έρωτας, είναι αυτή που διαφθείρει το αντικείμενο του πόθου της: ένα νεοφώτιστο ιερέα. Μια απλή ερωτική ιστορία δηλαδή…

Ενδιαφέρον το θέμα, κι ακόμα πιο ενδιαφέρων ο τρόπος που το χειρίζεται η Ευαγγελάτου. Απομονώνοντας ένα μέρος της γνωστής σκηνής του Αμφιθεάτρου δημιουργεί την δική της «Είσοδο κινδύνου», η οποία με τη βοήθεια του Κωνσταντίνου Ζαμάνη μετατρέπεται σε ένα υποβλητικό (βάλτε κι ανατριχιαστικό) περιβάλλον, φτιαγμένο από λογής – λογής ρούχα κι αντικείμενα, κάτι ανάμεσα σε παραβιασμένο μαυσωλείο και στοιχειωμένη αντικερί. Κι εκεί παρουσιάζει ένα ζωηρό και καλόγουστο αλά Tim Burton cabaret, διατηρώντας την αφηγηματική δομή του κειμένου, αλλά μοιράζοντας την εκφορά του -ιδιαίτερα έξυπνα- στους τέσσερις νεότατους ηθοποιούς.

Ο Νικόλας Παπαγιάννης (στις πλάτες του οποίου έχει πέσει και το μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης) ως ο αποπλανημένος ιερέας είναι λίγο μονότονος και κάπως στομφώδης σε σημεία. Η ταλαντούχα Στεφανία Γουλιώτη, λίγο πριν γίνει το πρόσωπο της χρονιάς (μιας και είναι η περιλάλητη Ηλέκτρα του Peter Stein), περιφέρεται ερωτική και πανέμορφη με αέρα έτοιμης πρωταγωνίστριας. Πολύ καλός και ο εκφραστικός Τάσος Δαρδαγάνης, όπως κι ο Χρήστος Μαλάκης. Και οι τέσσερις (μαζί με τη σκηνοθέτη τους) «αχνίζουν» από το νεανικό τους ενθουσιασμό και τη φόρα τους.

Η Ευαγγελάτου έχει εμφανέστατα ταλέντο και αισθητική. Και φαίνεται πως ήρθε για να μείνει. Με το που μπαίνεις στο αμφιθέατρο καταλαβαίνεις ότι κάτι νέο γίνεται. Αν μάλιστα η παράσταση γίνει αντιληπτή απ’ όσους ο ρομαντικός τρόμος κι η γοτθική αισθητική είναι του στιλ τους (και δεν είναι λίγοι), ίσως μιλάμε για τη μικρή έκπληξη της άνοιξης.

---

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου

Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου
Σκηνικά-κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Παίζουν: Στεφανία Γουλιώτη, Τάσος Δαρδαγάνης, Χρήστος Μαλάκης, Νικόλας Παπαγιάννης

Αμφί- Θέατρο – Είσοδος Κινδύνου
Αδριανού 111, Πλάκα, 210-3233644

Όταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα

του Haruki Murakami

Ο Haruki Murakami είναι από τους πιο εμπνευσμένους γιαπωνέζους συγγραφείς, με την έντονα περιγραφική και χιουμοριστική γραφή του να μοχθεί τόσο να πεταχτεί από το χαρτί και να λάβει δική της υπόσταση, που πολλοί δεν άντεξαν να μην ζωντανέψουν τις εικόνες που βρίσκουν στις σελίδες του. (το καλύτερο by far παράδειγμα είναι η ασύγκριτη ταινία του Jun Ichikawa Tony Takitany, που φυσικά δε συγκίνησε κανένα ντόπιο διανομέα). Ένας από αυτούς τους ονειροπαρμένους, που προσπαθούν με τα μέσα μιας performance να αναπλάσουν τον κόσμο του Murakami ενώπιόν μας είναι και η Γεωργία Μαυραγάνη.

Το διήγημα On Seeing the 100% Perfect Girl One Beautiful April Morning περιλαμβάνεται στο βιβλίο The Elephant Vanishes -O Ελέφαντας εξαφανίζεται και παρακολουθεί την πορεία ενός μοναχικού άντρα που είναι σίγουρος πως συναντά την ιδανική, την αφήνει όμως να φύγει. Κι ύστερα πέφτει σε συλλογισμούς σχετικά με το πως θα μπορούσε να την προσεγγίσει, αν όντως ήταν αυτή η ιδανική, αν υπάρχει τελικά το ιδανικό. Στα μονοπάτια του νου τον συνοδεύει η εικόνα του ιδανικού κοριτσιού, πλην όμως με σάρκα και οστά(και τι σάρκα...)

Με χώρο που δέχεται τους επισκέπτες στο ρευστό κόσμο της το Φουαγιέ του Επί Κολωνώ και με ηθοποιούς τόσο έγκυρους πια σ’ αυτό που κάνουν, όπως η Βάσω Καβαλιεράτου (την είχαμε ήδη σταμπάρει στο Εκεί εκεί στην Κόλαση, τη στάμπαραν κι άλλοι στις Ώρες Κοινής Ησυχίας) η Μαυραγάνη έστησε ένα σαρανταπεντάλεπτο χάσιμο από το εδώ και τώρα. Έδωσε βάρος στη μουσική, γιατί και ο ίδιος ο Murakami έγραψε πάρα πολλές σελίδες του μέσα σε ένα μπαρ, και οι τίτλοι των βιβλίων του που είναι συχνά τίτλοι τραγουδιών επιβεβαιώνουν τη μανία του. Έδωσε πολύβουη ταυτότητα στο χώρο που κινείται ο ήρωας, βάζοντάς τον ανάμεσα στο διάσπαρτο κοινό που πίνει το ποτό του στο φουαγιέ, στο οποίο συχνά απευθύνει το λόγο και στο τέλος τους μοιράζει ραβασάκι.

Ίσως οι ηθοποιοί να παραπέμπουν λίγο σε ασιάτες ή έστω το design σκηνικό και τα προχωρημένα ενδύματα, αλλά πάλι αυτό δεν είναι απαραίτητο. Κάτι επιπλέον που προσεγγίζει την ονειρική ατμόσφαιρα του συγγραφέα τα χαλαρά δομημένα διαχωριστικά όρια του πριν και του μετά, που σχεδόν μας αφήνουν να αναρωτιόμαστε αν η performance έχει ήδη αρχίσει και αν όντως έφτασε στο τέλος της. Με εναρκτήριο διαπληκτισμό εμπνευσμένο από το Invisible Theatre του Augusto Boal και το τέλος να αντηχεί οπτιμιστικά συνθήματα για αναπτέρωση του ηθικού των θλιμμένων, μένει κανείς με την αίσθηση ότι θα θελε λίγο ακόμη από αυτή-- την τόσο κοινή στη ραχοκοκκαλιά της-- ιστορία για την αναζήτηση της τέλειας σχέσης.

---

Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη

Βοηθός σκηνοθέτη: Αντιγόνη Γαϊτανά
Μουσική: Μάνος Ροβίθης
Παίζουν: Αντώνης Ντουράκης, Βάσω Καβαλιεράτου

Θέατρο Επί Κολωνώ, Φουαγιέ
Ναυπλίου 12, γέφυρα Λένορμαν, Κολωνός, 210-5138067

Τελευταίες παραστάσεις

Δεύτε, λάβετε φως, γιατί οι εναπομείνασες παραστάσεις της χειμερινής σαιζόν τελειώνουν οριστικά στις 29 Απριλίου. Φτωχότερη η Αθήνα χωρίς τις αμέτρητες θεατρικές σκηνές της, πλουσιότερη όμως σε διασκεδάσεις...εύκρατου κλίματος.

Μέχρι την τελευταία Κυριακή του Απρίλη, λοιπόν, προλαβαίνετε μερικές από τις αγαπημένες παραστάσεις του χειμώνα. Πιο συγκεκριμένα έχετε την τελευταία ευκαιρία να δείτε: Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ με την Άννα Βαγενά στο θέατρο Μεταξουργείο, Η Τέχνη του Κυρίου Χάαρμαν σε σκηνοθεσία Μπέττυς Αρβανίτη, Ραδιο-φόνοι με το δίδυμο Ράντου – Χαραλαμπόπουλος. Αν αγαπάτε τις μουσικές παραστάσεις γέλια-και-χαρές μη χάσετε την Τσινετσιτά και τους Ήρωες. Για κάτι πιο εναλλακτικό και αίσθηση πριβέ θέασης προτιμήστε η Προσπερίνα και ο Ναύτης.

Η επιλογή του blog πάντως, ίσως και για λόγους extra συμπάθειας στο Γιώργο Μιχαλακόπουλο, είναι το Ντα. Μια παράσταση ημι-αυτοβιογραφική, όπου ο βραβευμένος με Tony Award Hugh Leonard περιγράφει με τη χαρισματική πένα του παιδικές και νεανικές ιστορίες, έτσι όπως έρχονται ανάκατα στο μυαλό ενός επιτυχημένου πλέον θεατρικού συγγραφέα ύστερα από τον ενταφιασμό του αγαπημένου του θετού πατέρα Da (Daddy). Ο Μιχαλακόπουλος, (ή αλλιώς γεμάτος οίστρο ποιητής που απήγγειλε «Μαύρα κοράκια, άσπρα κοράκια») δεν έχει χάσει καθόλου τη ζωντάνια και την επαφή με το χιούμορ. Στο Ντα, εκτός από τον πρωταγωνιστικό ομώνυμο ρόλο του τσαχπίνη και καλοκάγαθου κηπουρού, έχει επίσης επωμιστεί και αυτόν του σκηνοθέτη-θιασάρχη και δύσκολα διακρίνουμε που τα καταφέρνει καλύτερα.

Liebestod

της ομάδας ΟΠΕRA

Liebe στα γερμανικά σημαίνει έρωτας. Tod σημαίνει θάνατος. Με το θάνατο από έρωτα λοιπόν και όχι με μια ιστορία για την Ιουλιέτα και το Ρωμαίο ( τι αοριστία κι αυτή) ασχολείται η εν λόγω παράσταση. Που μας κάνει σίγουρα να διασκεδάσουμε με τα ανακυκλώσιμα υλικά της και να σκεφτούμε ότι το χαρτόκουτο –από δεκάδες τέτοια αποτελείται το μερικώς αποσπώμενο σκηνικό της— έχει τρελή πέραση φέτος όπως και το μουσικό θέατρο.

Η ομάδα ΟΠΕRΑ όμως ασχολήθηκε κατεξοχήν με το μουσικό θέατρο, προτού το αποτολμήσουν κάποιοι άλλοι. Η εξαιρετική πρώτη τους παράσταση, οι μολιερικές Σοφολογιότατες σε ένα θέατρο χαμένο κάπου στη Συγγρού (Ανάλια το λεγαν, θυμάμαι, και πληρώναμε τότε ακόμα με δραχμές) είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. Την ίδια γραμμή στα κοστούμια με έντονη προσωπικότητα και στις παραμυθένιες μελωδίες ακολουθούν ακόμα, το έχουν όμως σαφώς ρίξει λίγο στο μεταμοντέρνο. Κάτι καθόλου κακό εκ πρώτης όψεως (το ίδιο κάνουν μιλιούνια θεατρικά σχήματα φέτος) αλλά η μαζικότητα ακριβώς του φαινομένου ακυρώνει εκ των πραγμάτων την πρωτοπορία του.

Μένουμε τελικά, με το δραματουργικά επεξεργασμένο με κωμική διάθεση Romeo+Juliet • με ευχάριστη κίνηση και χορογραφία, με αποσπασματική και εγκιβωτισμένη διήγηση και συναρπαστικές μελωδίες• επίσης, με διάφορα επιστημονικά πορίσματα περί ντοπαμίνης και άλλων χημικών ουσιών που εκκρίνονται στον οργανισμό όταν αυτός ερωτεύεται ή απορρίπτεται• το σημαντικότερο, με τα πολύ επαγγελματικά και με γοητευτικούς πρωταγωνιστές βίντεο του Στάθη Αθανασίου που στέκονται άνετα από μόνα τους (εδώ χάνονται κάπως μέσα στην αργοκίνητη ατμόσφαιρα).

Οι χιπ-χοπ επιρροές των κοστουμιών και η χρήση του υλικού συσκευασίας με blister (θαύμα είναι πως δεν πήδηξε κανείς ν’αρπάξει ένα κομμάτι για ν’ αρχίσει να σπάει φουσκίτσες) δεν κατάφεραν να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Και δεν τα λέω μόνο εγώ αυτά, τα λέει και το καλόγνωμο κοινό της χτεσινής πρεμιέρας —γιατί, όταν τρεις θεατές σε διαφορετική μεριά του θεάτρου βγάζουν ταυτόχρονα το κινητό τους για να ελέγξουν την ώρα, ε, τότε, σίγουρα, κάτι τρέχει.

---

Σκηνοθεσία: Θοδωρής Αμπαζής
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Μουσική: Θοδωρής Αμπαζής, Σταύρος Γασπαράτος, Αλέξανδρος Τσιλφίδης
Χορογραφία - Κίνηση: Μαριέλα Νέστορα
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Δραματολόγος: Έλσα Ανδριανού
Ταινία: Στάθης Αθανασίου
Παίζουν: Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Δανάη Σαριδάκη, Κωστής Κορωναίος, Νέστωρ Κοψιδάς

Δραματουργική σύνθεση της Ομάδας ΟΠΕRA

Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας - Α' Σκηνή
Κεφαλληνίας 16, Κυψέλη, 210-8838727

Αντιγόνη

του Σοφοκλή

Ο μύθος της Αντιγόνης είναι γνωστός σε όλους. Μπλεγμένη ανάμεσα στο θεϊκό και τον ανθρώπινο νόμο, η ενάρετη κόρη προτίμησε τον πρώτο, που τελικά έφερε το θάνατό της. Μην ακολουθώντας τις υποδείξεις της φρόνιμης αδερφής της, αποφάσισε να θάψει τον αδερφό της, το κουφάρι του οποίου ο Κρέοντας είχε καταδικάσει να φαγωθεί από τα όρνια. Το κείμενο της Αντιγόνης είναι ιδιαίτερα αγαπητό, ιδιαίτερα σε όσους το διδάχτηκαν στίχο προς στίχο στα μαθητικά τους χρόνια. Για αυτούς τους γνώστες του αρχαίου κειμένου, η παράσταση αποτελεί δίχως υπερβολή μια αποκάλυψη, όσο και μοναδική εμπειρία για τους υπόλοιπους που εκτιμούν τον πειραματισμό και τη μουσικότητα του αρχαίου θεάτρου.

Η ερευνητική αυτή παράσταση βασίζεται στην αρχαία μετρική και την μουσική εκφορά του λόγου του Σοφοκλή και γεφυρώνει το τότε με το τώρα με την εμβόλιμη χρήση παραδοσιακών τραγουδιών. Φυσικά, για να μην χάνει κανείς τη ροή του μύθου, υπάρχουν κομμάτια μεταφρασμένα στην νεοελληνική, που συνοψίζουν τη δράση.

Σε μια απλή κόκκινη εξέδρα και μέσα στο πετρόχτιστο φουαγιέ του θεάτρου οι θεατές κρατούν την ανάσα τους παρακολουθώντας τον Άρη Μπινιάρη να υποδύεται όλους τους ρόλους του δράματος με τις ημι-στατικές πόζες του συχνά να παραπέμπουν σε ήρωες της πλαστικής γλυπτικής. Η αυτοπειθαρχία του ηθοποιού είναι μοναδική και τη σωματική ένταση μαρτυρούν όχι μόνο οι φουσκωμένοι μυς κάτω από το συμβολικά λευκό ένδυμα, αλλά και οι στάλες ιδρώτα που κάποια στιγμή ακούγονται κι όλας να πέφτουν στην εξέδρα. Με φωνή άλλοτε θαρραλέα, άλλοτε υποτακτική, δύσθυμη, αγέρωχη, γεροντική και με σώμα που καμπουριάζει, τεντώνεται, συστρέφεται, δίνει ζωή στην Αντιγόνη, την Ισμήνη, τον Κρέοντα, το Μάντη Τειρεσία, τον Αίμωνα. Η σύζευξη της μουσικής εκτέλεσης και της σωματικής απόδοσης των ρόλων είναι μοναδική. Η Σμαρώ Γρηγοριάδου παίζει τουμπελέκι, κιθάρα και άλλα περίεργα κρουστά και συμπράττει στα φωνητικά μέρη για ένα φορτισμένο αποτέλεσμα μέσα στον απόκοσμο φωτισμό που δίνει πίσω την ταυτότητα του δράματος ως μουσικό δρώμενο.

Ο Γιώργος Μπινιάρης δραστηριοποιείται χρόνια στον τομέα του Θεάτρου στην Εκπαίδευση, γι’ αυτό και η παράσταση προσφέρεται και για μαθητικές παραστάσεις στους νέους που τώρα διδάσκονται το κείμενο του Σοφοκλή. Το καλοκαίρι η παράσταση θα λάβει μέρος σε διεθνείς συναντήσεις για το αρχαίο δράμα και θα επανέλθει σε νέο θεατρικό χώρο από Σεπτέμβριο.

---

Μετάφραση: Κ. Χ. Μύρης

Μουσική έρευνα, σύνθεση, διδασκαλία: Σμαρώ Χ. Γρηγοριάδου
Θεατρική ανάπτυξη: Άρης Μπινιάρης
Φωτισμοί: Γιάννης Κανάκης
Εικαστική Επιμέλεια: Μαρία Χανιωτάκη
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιώργος Π. Μπινιάρης
Παίζουν: Άρης Μπινιάρης, Σμαρώ Χ. Γρηγοριάδου

Θεατρική Εταιρεία Αντίλαλοι

Θέατρο Χυτήριο
Ιερά Οδός 44, 210-3412313

Βρέχει Μωρά!

Του Χάρη Γεωργιάδη

Μια κωμωδία σημερινού παραλογισμού ονομάζει ο νέος συγγραφέας το κάπως αδύναμο θεατρικό του. Και ενώ η συνάντηση δυο ζευγαριών που μεταξύ τύρου και αχλαδίου βγάζουν τα άπλυτά τους στη φόρα ( μια σκηνή από το μπεργκμανικό Σκηνές από ένα Γάμο) ως θέμα αποτελεί στέρεη βάση για περαιτέρω εκμετάλλευση, ο Γεωργιάδης επιλέγει να στραφεί προς μια τηλεοπτική και κάπως επιθεωρησιακή προσέγγιση του υλικού του. Οι χιουμοριστικές ατάκες είναι ατάκτως εριμμένες και δεν προκαλούν όλες το γέλωτα, ενώ οι ηθοποιοί, των οποίων το παίξιμο θα ανέβαζε σίγουρα την παράσταση, δεν βοηθούν ιδιαίτερα. Ενώ ο ρεαλισμός ήταν ο σκοπός, η εξωστρεφής και σχηματική υποκριτική επιλογή δίνει το αντίθετο αποτέλεσμα, αφού η μικρή σκηνή καταλήγει να μας θυμίζει τρελοκομείο, αδικαιολόγητο ξέσπασμα χωρίς βάθος και αλήθεια.

Η Μαρία Βρεττού ξεχώρισε, προσπαθώντας να δώσει πραγματική υπόσταση στο ρόλο της αφοσιωμένης μητέρας, όπως και ο ίδιος ο σκηνοθέτης-συγγραφέας που ήταν ένας εκ των πρωταγωνιστών. Λογικό να χαθεί λιγάκι μέσα στον ασύμφορο όγκο των υποχρεώσεων της παράστασης. Αυτό που σίγουρα κατάφερε η παράσταση είναι να είναι όντως ακατάλληλη κάτω των 13 (μοιράζουν και προφυλακτικά στην είσοδο) και να έχει ένα από τα πιο διασκεδαστικά twists που έχω δει ποτέ στο τέλος. Ανταμειφθήκαμε τουλάχιστον ένα λεπτό πριν πέσει η αυλαία, όπως φυσικά και μόλις αντικρίσαμε το καφετί σκηνικό φτιαγμένο από χαρτόκουτα (αγαπημένο υλικό) και μια κούκλα-μανεκέν να κάθεται σε μια παρδαλά βαμμένη καρέκλα.

(Να σημειώσω ότι η είσοδος είναι ελεύθερη και η παράσταση θα παίζεται λίγες μόνο μέρες ακόμα)

---

Σκηνοθεσία: Χάρης Γεωργιάδης
Σκηνικά - Κοστούμια: Ρούλα Γιορδαμνή
Μουσική Επιμέλεια: Χάρης Γεωργιάδης
Χορογραφία: Βένια Ανδρέου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ηρώ Καρρά
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Παίζουν: Φραντζέσκα Δημητριάδου, Κων/νος Ραβνιωτόπουλος, Μαρία Βρεττού, Χάρης Γεωργιάδης, Βένια Ανδρέου, Ηρώ Καρρά

Από τη Θεατρική ομάδα Διά-θεσις

Θέατρο Έναστρον
Μπουμπουλίνας και Δεληγιάννη 19, Εξάρχεια, 210 - 8254333

Εν θερμώ

Των Λευτέρη Παπαδόπουλου και Ράιας Μουζενίδου

«Η Μαρία Χ. Καταδικάστηκε σε 20 χρόνια κάθειρξη για φόνο εκ προ μελέτης». Ένα στεγνό δεδομένο όπως αυτό, στον αντίποδα μιας συγκινησιακής παράστασης, είναι η κατακλείδα και η άδικη καταδικαστική απόφαση ενός αντρικού, αναμφίβολα, δικαστηρίου που καθ’ όλη του τη διάρκεια το έντονα φεμινιστικό θεατρικό μάχεται να ανατρέψει. Η δολοφονική πράξη δεν ήταν αποτέλεσμα σχεδίου, υποστηρίζει, αλλά ένα ξέσπασμα της γυναικείας συγκατάβασης και υπομονής στην αντρική παντοδυναμία και υπεροψία, κρίνοντας τουλάχιστον από όσα η κατηγορούμενη διηγήθηκε στους συγγραφείς, τα οποία και παρακολουθούμε δραματοποιημένα.

Η λαϊκή καταγωγή της Μαρίας, η απουσία μόρφωσης, η αδυναμία να τα βγάλει πέρα στη ζωή δίχως το (φαινομενικά μόνο) στήριγμα ενός άντρα υπερτονίζεται και δίνει ένα γυναικείο χαρακτήρα δύσκολο να αποσπαστεί από την εποχή του. Από την άλλη, είναι δυνατόν να ιδωθεί από μια πιο α- ή και δια-χρονική σκοπιά, εφόσον η γυναίκα σε αρκετές κοινωνίες δεν χαίρει καλύτερου status από αυτό που περιγράφει το θεατρικό. Εδώ, η πρωταγωνίστρια γίνεται καταρχήν αντικείμενο αγοραπωλησίας όπως ακριβώς ένα θρεφτάρι, στη συνέχεια ανακαλύπτει πως η χρησιμότητά της περιορίζεται στο να αποτελεί μηχανή σεξ και μηχανή που γεννοβολάει, αλλά και πάλι δε βάζει μυαλό. Συνεχίζει να ασχολείται με τους άντρες, μέχρι που να τη φτάσουν στα όριά της και να ξεκάνει τον τελευταίο τυχερό, την ώρα που διάβαινε το κατώφλι με σκοπό να την εγκαταλείψει.

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος προσέγγισε το λόγο κατά τέτοιο τρόπο συνδυάζοντας στοιχεία που αποκαλύπτουν τη ζωή στη Θεσσαλονίκη και στα πέριξ, όπως τον τρόπο ομιλίας των χαρακτήρων, τη χρήση παραδοσιακών τραγουδιών δίνοντας έτσι ζωντάνια και φρεσκάδα στο έργο. Μια πιο σύντομη εκδοχή ίσως να λειτουργούσε καλύτερα, όπως και να έχει όμως τα πολύχρωμα κοστούμια, η εξαιρετική κίνηση και οι καλές ερμηνείες των νεότατων ηθοποιών δίνουν ένα άρτιο και φορτισμένο ψυχολογικά θέαμα.

Η λαϊκή θυμοσοφία πάλι, έχει βαλθεί να εξηγήσει (στη ζωή και στο θεατρικό) την αιτία της αρσενικής εξουσίας: «Τον άντρα να τον τρέμετε, γιατί έχει κάτι που κρέμεται» είναι ο καλύτερος όσο και άκομψος αστεϊσμός που άκουσα. Ο φαλλός ως αρχικό σύμβολο γονιμότητας έχει γίνει πια παντοτινό σύμβολο αλόγιστης εξουσίας και είναι τελικά το μόνο που οι γυναίκες δε θα καταφέρουν ποτέ να έχουν. Πάντως, σίγουρα η μόρφωση μπορεί να λειτουργήσει διορθωτικά, όπως και η ίδια η πρωταγωνίστρια επαναλαμβάνει συνεχώς: αν κατείχε ένα επάγγελμα, «δε θα είχε ανάγκη από κανένα κερατά». Ίσως αυτά να φαίνονται κάπως γραφικά στη μοντέρνα γυναίκα, πάντως η Ράια Μουζενίδου επέλεξε το θέμα κατ' εμέ εύστοχα, έστω και ως φόρος τιμής στις γιαγιάδες και προγιαγιάδες μας που καταπιέστηκαν χωρίς ποτέ να έχουν τη χαρά να πάρουν το αίμα τους πίσω.

Είναι αναζωογονητικό, εντέλει, να παρακολουθεί κανείς έναν κόσμο που έχει παρέλθει προ πολλού (οι σημερινές γυναίκες έχουν τουλάχιστον κάποια παραπάνω προνόμια), πόσo μάλλον σε έναν ατέλειωτο σκηνικό χώρο με εξαιρετική οροφή και σε ένα κτίριο που καυχιέται πως κάποτε ήταν βιοτεχνία μακαρονιών. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σε δένουν σφιχτά στα δίχτυα τους.

---

Σκηνοθεσία: Ράια Μουζενίδου
Μουσική: Γιώργου Τσαγκάρη
Παίζουν: Όθων Καλαβρυτινός, Νατάσα Κρητικού, Ράια Μουζενίδου, Χρήστος Συρμακέζης, Τζούλη Τσόλκα

Θέατρο Δίπυλον
Καλογήρου Σαμουήλ και Διπύλου, Ψυρρή, 210-3229771